Nieuws

18.06.2010 - N.A.C.H.T

De theaterlabo’s van maart en april zijn achter de rug. We staan nu met ons voeten in de volle grond van N.A.C.H.T
De pluimen vliegen ons rond de oren, er wordt geknord, huizen vliegen omver, tandenborstels worden doorgegeven, men rolt zichzelf een slag in de rondte.

Het is geestig.
Soms oorverdovend spannend.
Soms lastig. Altijd intens.

Zoekend tussen 12 sprookjes, zoekend met 13 mensen en 1 vloer.
Hoe ging het verhaal nu weer van het lelijke eendje? Het lelijke eendje werd een mooie zwaan. Of was het eendje altijd al een zwaan?
En wat met die biggetjes? Die bouwden 3 keer een huis en de laatste keer bleef het overeind.
En wat dan met Assepoes? Hoe werd zij een prinses?
En hoe verloor zij haar schoentje?

Wat doen we wel, wat laten we weg? Wat vertellen we? Wat verzwijgen we?
Wat vervormen we?
Wat werkt, wat werkt voor geen meter?
Hoe geraken we verder dans ons dansje op Footprints van Roisin Murphy dat al meegaat van tijdens de labo’s?

En al die prinsen en prinsessen uit de sprookjes: hoe word je dat in godsnaam? Hoe wordt een man een prins en een vrouw een prinses?
Er zou een ritueel zijn om een koekprince te worden.
Maar wij willen meer: wij willen een echte prins.
Een prinses zou elke dag een bad nemen in ezelinnenmelk en rozenblaadjes.
Maar hoe zet je dat op scène?
Hoe maak je inhoud theatraal?
Hoe vertaal je een sprookje naar een lichaam, naar de vloer?
Ik ben de regisseur en ik zou het moeten weten, maar ook ik moet zoeken, vinden, verloren lopen, terugkomen en zien dat het goed is (of niet en dan moeten we opnieuw beginnen).

Soetkin Vervaet