POLY/POLIS

“A place is never unconnected, can never be thought in isolation.
A place is always a polyhedron, connecting to something else.”
Paul Carter, 2010

POLY/POLIS betekent letterlijk meervoudige stad. Dit sociaalartistiek project focust op de veelheid aan dingen in de stad en de immense verscheidenheid waarop we die op onze eigen manier bekijken en beleven. Wat de stad is voor mij, is misschien niet hetzelfde als voor jou. Misschien leven wij wel allemaal in andere steden?
Voor POLY/POLIS werd videaste Elly Van Eeghem gekoppeld aan een kunstenaar met een fysieke handicap, schrijfster Katelijn Vijncke. Verspreid over enkele maanden richtten ze samen hun blik op de omgeving rondom het Sint-Pietersstation in Gent.
Via video, fotografie en woord kruisten hun blikken en zochten ze naar manieren om de betekenis van een plek te bevragen door ze te confronteren met iets anders.
Eind oktober landt het project in het station. De inkomhal krijgt er dat weekend een eigenaardige wachtruimte bij.
Een die je blik en die van zovele voorbijgangers binnenstebuiten keert. Een wachtzaal als een puzzel, die onvolledig blijft.

POLY/POLIS is een beeldend verhaal over mensen die alles en niets met elkaar gemeen hebben. Over een stad die steeds andere lagen onthult.

Daarnaast tastten de makers de grenzen van toevallig kruisende paden af onder de noemer WISSELSPOOR.

Poly/Polis, Wisselspoor from Platform-K on Vimeo.

Poly/Polis startte met een tweedaagse workshop camera en montage waaruit de video Onder/Door ontstond (zie onderaan deze pagina).

Onder/Door geeft een omgekeerde blik op een gekende omgeving. Zowel beeld als geluid werden opgenomen vanuit het standpunt van iemand met een fysieke handicap. Katelijn Vijncke filmde vanuit haar rolstoel, Raymond Goovaerts stapte hetzelfde traject af.
Door zijn kunstbeen heeft zijn voetstap een heel specifiek ritme dat als soundscape voor de video diende.
In de montage komen deze twee trajecten bijeen, wat een vervreemdend effect creëert ten opzichte van onze gangbare manier van denken over beweging.

Katelijn Vijncke schreef na afloop over deze video:

STAKING

Oude verf in langdurige lift
brengt afgebrokkeld daglicht
door grote spleten
die de tijd vertraagt.

Wielen stijgen door kabels
en trekken zich op
aan het komende zicht
boven de deur.

Een trein wacht op hellend vlak
maar blijft staan
want het perron verdraagt
vandaag geen voetstappen.

Ik ga maar huiswaarts.
Ergens een dagje zee zien.

Katelijn Vijncke